Wieś Korzecko ma zabudowę ulicówki. Rozłożyła się wzdłuż trasy Chęciny - Małogoszcz i traktu biegnącego w stronę Podzamcza Chęcińskiego. Różne są interpretacje nazwy wsi. Niektórzy dowodzą, że nazwa ta pochodzi od miary obję- tości, tj. od korca, inni, że nazwa ta jest związana z karczunkiem drzew. W pierwszych źródłach z XVI wieku określano ją jako Korcze, Korczek, Korzeczek. Dopiero od 1789 r. posługiwano się okeśleniem Korzecko. Do historii wieś wkro- czyła w XV wieku. Wzmiankuje o niej Jan Długosz, a potem i Jan Łaski. Korzecko wchodziło w skład chęcińskiego starostwa grodowego, a więc było wsią królewską. Podlegało tak jak inne wsie: Radkowice, Bolechowice, Szewce, Za- wada, Starochęcny lustracji królewskich rewizorów. W 1564 r. zapisali oni, że w Korzecku mieszkało dziewięciu kmie- ci z rodzinami, zaś po potopie szwedzkim żyło ich tu zaledwie sześciu. Wieś ta, podobnie jak wiele innych, przeżywała zastój demograficzny. W roku 1789 było w niej ośmiu kmieci, dwóch zagrodników i czterech komorników. Pańszczyznę odrabiali na folwarku starosty chęcińskiego w Podzamczu Chęcińskim. W roku 1827, w czasach Królestwa Polskiego, Korzecko miało już 28 domów i 160 mieszkańców. W roku 1862 funkcjonowała szkoła początkowa. Znajdowała się w wynajętych pomieszczeniach u jednego z chłopów. Na lekcje uczęszczało 33 uczniów i zajęcia z nimi odbywał jeden nauczyciel.

Warunki egzystencji korzeczkowian były wówczas ciężkie. Tamtejsze przecież gleby były niskiej klasy. Dodatkowych miejsc pracy nie było. U schyłku XIX wieku tylko niektórzy otrzymywali pracę w kamieniołomie w Głodnej Woli, a także cegielni istniejącej od 1900 roku oraz na folwarku w Podzamczu Chęcińskim.

Po roku 1918, po odzyskaniu niepodległości, Korzecko stało się gminą. Miasto Chęciny nie wchodziło w jej skład. Stanowiło niezależną jednostkę administracji. Gmina Korzecko miała swoją siedzibę w Chęcinach. Tam to pracowali wójt i paru urzędników. Gmina obejmowała następujące wsie: Mosty, Polichno, Skiby, Zawadę, Szewce, Zagrody, Zgórsko, Bolechowice, Radkowice, Starochęciny, Tokarnię i Wolicę. W skład za Chęcin wchodziły wówczas: Zatropie, Dobrzączka, Zelejowa, Sitkówka i Panek. Ta struktura administracyjna utrzymała się przez okres II wojny światowej.

W Korzecku zmiany nastąpiły dopiero w latach pięćdziesiątych. W roku 1956 wieś została zelektryfikowana, za w 1970 roku położono drogę asfaltową. W 1960 roku, w ramach czynów społecznych, mieszkańcy podjęli decyzję budowy nowej szkoły. Po dwóch latach prac - 20.12.1962 roku budynek szkolny był gotowy. Służy nam po dzień dzisiejszy.